5.3 Plastics; synthetische polimeren

Enkele regels voor de nomenclatuur:

• Alle hiervoor reeds genoemde regels gelden ook voor de polymeren; alleen wordt het voorvoegsel 'poly' ervoor gezet.
• Dat betekent niets anders dan 'veel'. Polymeren zijn altijd opgebouwd uit kleine eenheden, kleine moleculen die - in grote aantallen - aan elkaar worden gekoppeld.
• Die kleine eenheden noemen we 'monomeren'. (mono = 1; poly = veel)
• In het algemeen mogen we stellen dat de naam van een polymeer eenvoudigweg de naam is van de monomeer met het voorvoegsel 'poly'.

Struktuur van de polymeren

1. homopolymeren: het macromolekuul is opgebouwd uit slechts één type monomeren.
2. copolymeren: het macromolekuul is opgebouwd uit twee of meer typen monomeren.

1. een macromolekuul kan een lineaire struktuur hebben; het product is dan heel flexibel.
2. een macromolekuul kan een vertakte struktuur hebben; het product is dan stug, zonder flexibiliteit.

1. Tussen de macromoleculen kunnen dwarsverbindingen bestaan.
   Zo niet, dan heeft de struktuur dus niet een duidelijke driedimensionale struktuur, er is niet zoiets als een rooster.
   Bij verwarmen wordt het product zachter en kan zelfs smelten. We noemen dit "thermoplasten".
2. Andere stoffen kunnen een soort rooster hebben, een driedimensionale struktuur met dwarsverbindingen.
   Zulke producten blijven hard bij verwarming. We noemen die "thermoharders".

Toepassingen